Δύο οι ευνοημένοι της Ιστορίας
Tου Χρηστου Γιανναρα
Ορος-προϋπόθεση της αντιπροσωπευτικής - κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι να υπάρχουν κόμματα. Ποιος θέτει τους όρους για να λειτουργήσει η δημοκρατία; Τους θέτει το σύνταγμα. Αρα το σύνταγμα, ως θεσμικό δεδομένο (γενεσιουργός της δημοκρατίας σύμβαση - συμφωνία - έκφραση του λαϊκού σώματος), είναι υπέρτερο των κομμάτων. Δεν προηγούνται τα κόμματα για να καθορίσουν την οργάνωση και λειτουργία της δημοκρατίας, προηγείται το σύνταγμα που επιβάλλει τους όρους ύπαρξης και λειτουργίας κομμάτων. Το σύνταγμα το συντάσσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση με εντολοδόχους του λαού εκλεγμένους γι’ αυτόν ειδικά τον σκοπό.
Στην Ελλάδα την αυτοπροστασία του το σύνταγμα (την επαγρύπνηση και τον έλεγχο για τη συνεπή τήρηση των διατάξεών του) την ταυτίζει με τον «πατριωτισμό των Ελλήνων», δεν την εμπιστεύεται στον «πατριωτισμό των κομμάτων» (που είναι σχήμα οξύμωρο, αφού τα κόμματα εκφράζουν συμφέροντα ταξικά, συντεχνιακά, επαγγελματικές επιδιώξεις εξουσίας). Αν ένα κόμμα παραβιάζει ή αθετεί αρχές ή διατάξεις του συντάγματος, το σύνταγμα επιτάσσει να αντιδράσει ο πατριωτισμός του λαού για να προστατεύσει τη δημοκρατία.
Να αντιδράσει πώς ο λαός; Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες προβλέπεται Συνταγματικό Δικαστήριο, στο οποίο μπορεί να προσφύγει ο κάθε πολίτης καταγγέλλοντας παραβιάσεις του συντάγματος από κάποιο κόμμα. Το Συνταγματικό Δικαστήριο προστατεύει το σύνταγμα από τις αυθαιρεσίες και την ιδιοτέλεια των κομμάτων είτε μετά από καταγγελία είτε και αυτεπαγγέλτως. Στην Ελλάδα αυτόν τον ρόλο του Συνταγματικού Δικαστηρίου τον αναλάμβαναν κάποτε, αυτόκλητοι, κάποιοι εύτολμοι ή ολίγον ψυχοπαθείς αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό και τα κόμματα φρόντισαν, ώστε «κατάλυση της δημοκρατίας» να θεωρείται (θεσμικά) η παραβίαση άρθρων του συντάγματος από οποιονδήποτε άλλον εκτός από τα κόμματα. Εχουν επιβάλει (θεσμικά) την ψευδαίσθηση ότι η δημοκρατία απειλείται μόνο από εξωκομματικούς παράγοντες, ποτέ από κόμμα ή κόμματα.
Το σύνταγμα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία προβλέπει και «φύλακες» της νομιμότητας, ένοπλους κοινωνικούς λειτουργούς (αστυνομία, στρατό) επιφορτισμένους επαγγελματικά με το χρέος να επιβάλλουν την τήρηση του συντάγματος και των νόμων. Για να αποφεύγεται η παράχρηση αυτού του λειτουργήματος (οι ιδιοτελείς εξουσιαστικές παρεκτροπές των ενόπλων κοινωνικών λειτουργών), το σύνταγμα απαιτεί τον απόλυτο έλεγχο των «φυλάκων» της νομιμότητας από την εκάστοτε εκλεγμένη (κομματική) κυβέρνηση.
Ετσι το τελικό (και πρακτικό) ερώτημα στο οποίο οδηγεί ο προβληματιμός για την προστασία του συντάγματος και της δημοκρατίας, είναι: Οταν οι κομματικοί άρχοντες καταλύουν τη συνταγματική νομιμότητα ή ανέχονται αδρανώς την κατάλυσή της, ποιος θα δώσει την εντολή στους ένοπλους φύλακες να την προστατεύσουν; Οταν κάποιο κόμμα ή κάποια κόμματα ή οι συνδικαλιστικές «ειδικές δυνάμεις» των κομματικών συμφερόντων παραβιάζουν απροσχημάτιστα το σύνταγμα και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις λειτουργίας της δημοκρατίας, ενώ η κυβέρνηση αντιτάσσει λαϊκίστικη ανοχή και μεγαθυμία, ποιος θα δώσει εντολή στην αστυνομια και στον στρατό να πατάξουν τους βασανιστές του λαϊκού σώματος; Είναι αυτονόητο να αυτοχειριάζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η ελευθερία μιας κοινωνίας πολιτών, για χάρη της εξουσιολαγνείας των κομματικών συντεχνιών;
Αν υπήρχε Συνταγματικό Δικαστήριο, τα αναρίθμητα θύματα της ωμής βίας και των γκανγκστερικών εκβιασμών του ΠΑΜΕ θα μπορούσαν να προσφύγουν ζητώντας δικαιοσύνη, λύτρωση από τους νόμους της ζούγκλας. Και αν πραγματικά ο θεσμός προστάτευε το σύνταγμα, θα επέβαλε αναστολή λειτουργίας, για μήνες ή για χρόνια, στην αδίστακτη αυτή συντεχνία συμφερόντων. Το ίδιο θα έκανε και όταν η γραφική θρησκοληψία της κυρίας Παπαρήγα ή το μειρακιώδες νταϊλίκι του κ. Τσίπρα ναρκισσεύονται ότι μπορούν να καταργούν «στους δρόμους» τους νόμους που ψηφίζει η δημοκρατία. Δεν απαγορεύει η δημοκρατία να υπάρχουν ακόμα και κόμματα που θέλουν την κατάργησή της. Αναστέλλει όμως τη λειτουργία τους, όταν προσπαθούν να επιβάλουν με τη βία στους πολλούς την προτίμηση των λίγων. Εξ ορισμού η δημοκρατία ταυτίζεται με την άμυνα της κοινωνίας απέναντι στον φασισμό.
Τα κόμματα αποφεύγουν τη σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου, γιατί χωρίς αυτό «έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι». Για τον ίδιο λόγο έχουν ευνουχίσει την αστυνομία και ούτε διανοούνται να προστατέψουν το σύνταγμα κατεβάζοντας στρατό απέναντι στον θρασύτατο φασισμό. Είναι συντεχνίες συμφερόντων τα κόμματα, πεδία διαπλοκής των οικονομικά ισχυρών με τους ψυχοπαθολογικά εξουσιολάγνους.
Τα κόμματα φτιάχνουν το σύνταγμα, με κάθε «αναθεώρηση» μετασχηματίζουν τα συντεχνιακά τους συμφέροντα σε συνταγματικές επιταγές. Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση μένει θολή ιστορική ανάμνηση, άσαρκη ιδέα, μακρινή, χαμένη σε βάθος χρόνου. Ρομαντικό παραμύθι η αδιαμεσολάβητη λαϊκή βούληση, το κράτος-του-δήμου, το σύνταγμα που θεσμοθετεί φραγμούς στην ιδιοτέλεια των κομμάτων, στα κοινωνικά εγκλήματα των κομμάτων.
Ολο και πιο ασφυκτικά αποκλείεται η δυνατότητα να εκφραστεί ενεργά η λαϊκή βούληση, η ανάγκη, η ελπίδα. Ακόμα και με τρία εκατομμύρια υπογραφές δεν έχει ο λαός το δικαίωμα να ζητήσει δημοψήφισμα. Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον εκλέγουν τα κόμματα, γυμνωμένον από κάθε αρμοδιότητα, να διακοσμεί την κομματική αυθαιρεσία. Κάθε κομματική κυβέρνηση εκλέγει δικό της πρόεδρο της Βουλής, δικούς της προέδρους των Ανώτατων Δικαστηρίων και αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων. Επιβάλλει δεκάδες χιλιάδες κομματικούς εγκαθέτους στον κρατικό μηχανισμό και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Τα κόμματα χειραγωγούν την τοπικκή αυτοδιοίκηση (με τον «Καλλικράτη» εξαλείφονται και οι ελάχιστες εξαιρέσεις). Δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια, γενικές συνελεύσεις πανεπιστημιακών Τμημάτων, επιστημονικών εταιρειών, συνδικαλιστικών σωματείων και ομοσπονδιών, όλες απαρέγκλιτα οι μορφές συλλογικότητας, συγκροτούνται από κομματικούς εκπροσώπους, αποβλέπουν κατά προτεραιότητα στην προώθηση των κομματικών συμφερόντων.
Μόνο στον τύπο της μεσαιωνικής «απόλυτης μοναρχίας» θα βρούμε το ιστορικό ανάλογο του καθεστώτος της κομματοκρατίας που δυναστεύει την Ελλάδα σήμερα – τέτοιαν απογύμνωση του λαού από πολιτικά δικαιώματα. Μας επιτρέπουν ακόμα την ψήφο, επειδή μπορούν άνετα να την υποκλέπτουν, να παραμυθιάζουν τους αφελείς και να μαγειρεύουν τους εκλογικούς νόμους. Και τώρα επιβάλλουν στην απεγνωσμένη φτωχολογιά και τον εξευτελισμό, τον πανικό της πείνας, για να πληρώσουν τα θύματα τις τερατώδεις σπατάλες τριάντα χρόνων κομματοκρατίας.
Στα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων, δύο μόνο άνθρωποι έχουν σήμερα το απίστευτο προνόμιο να μπορούν, ο καθένας από μόνος του, να αντιστρέψουν την πορεία του τόπου: να καταλύσουν την κομματοκρατία, να οδηγήσουν τη χώρα σε Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Ο πρωθυπουργός, συγκροτώντας κυβέρνηση προσωπικοτήτων. ΄Η ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παζαρεύοντας την παραίτησή του με τον ίδιο στόχο.
«Να κατεβάσουν τον στρατό» προτείνει ο Χ. Γιανναράς;
Το τελευταίο διάστημα διεξάγεται εντονη συζήτηση για το περιεχόμενο των απόψεων του Χ. Γιανναρά. Με αφορμή την τελευταία του επιφυλλίδα στην Καθημερινή (11/7/10) διεξάγεται μια ευρεία συζήτηση στο διαδίκτυο και εμείς λάβαμε και δημοσιεύουμε την επιστολή του συνεργάτη μας Γ. Παλαιολόγου, καθώς και δύο σχόλια από την ιστοσελίδα της Καθημερινής.
Πολλοί τονίζουν πως ο κ. Χ. Γιανναράς χρησιμοποιεί από καιρό στην αρθρογραφία του έναν τόνο ολίγο υστερικό και μεγαλομανή για να καταγράψει τις αμαρτίες και τα κακώς κείμενα της δημοκρατίας μας. Για όλα φταίνε οι Έλληνες, ο «ελλαδισμός», η «κομματοκρατία» και η «επαρχιωτίλα». Φυσική συνέπεια αυτών των εμμονών είναι τόσο η καταφυγή στον νεο-οθωμανισμό και τον Νταβούτογλου, μια και εμείς ως έθνος έχουμε εκμετρήσει το ζην, όσο και στον σωτήρα Βγενόπουλο (ή όποιον άλλον σφουγγοκωλάριο των πρεσβειών και του Πατριαρχείου), για να ξεπεράσουμε την «κομματοκρατία». Γι’ αυτό λοιπόν, στην τελευταία επιφυλλίδα του, στις 11/7/10, προχωράει και στα «πρακτικά μέτρα» για την αρχή εφαρμογής του κοσμοσωτήριου προγράμματός του.
Μια και, όπως μας λέει, δεν υπάρχει Συνταγματικό Δικαστήριο, «τον ρόλο του Συνταγματικού Δικαστηρίου τον αναλάμβαναν κάποτε, αυτόκλητοι, κάποιοι εύτολμοι ή ολίγον ψυχοπαθείς αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων». Και συνεχίζει προτείνοντας, ανάμεσα στα πρακτικά μέτρα που θα έπρεπε να ληφθούν, την απαγόρευση του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, «για μήνες ή για χρόνια»:
«Αν υπήρχε Συνταγματικό Δικαστήριο, τα αναρίθμητα θύματα της ωμής βίας και των γκανγκστερικών εκβιασμών του ΠΑΜΕ θα μπορούσαν να προσφύγουν ζητώντας δικαιοσύνη, λύτρωση από τους νόμους της ζούγκλας. Και αν πραγματικά ο θεσμός προστάτευε το σύνταγμα, θα επέβαλλε αναστολή λειτουργίας, για μήνες ή για χρόνια, στην αδίστακτη αυτή συντεχνία συμφερόντων. Το ίδιο θα έκανε και όταν η γραφική θρησκοληψία της κυρίας Παπαρήγα ή το μειρακιώδες νταϊλίκι του κ. Τσίπρα ναρκισσεύονται ότι μπορούν να καταργούν “στους δρόμους” τους νόμους που ψηφίζει η δημοκρατία.»
Σκεφτείτε τι θα πρότεινε αν στην Ελλάδα, σήμερα, είχαμε βίαιες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις τύπου Δεκεμβρίου του 2008: «γύψο» για δεκαετίες, μέχρις ότου «εκπαιδευτούμε» κατάλληλα. Και για να μην έχουμε καμία αμφιβολία πού το πάει, συνεχίζει πως χρειάζεται «να κατέβει ο στρατός»:
«Τα κόμματα αποφεύγουν τη σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου, γιατί χωρίς αυτό “έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι”. Για τον ίδιο λόγο έχουν ευνουχίσει την αστυνομία και ούτε διανοούνται να προστατέψουν το σύνταγμα κατεβάζοντας στρατό απέναντι στον θρασύτατο φασισμό».
Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Και μέσα στην κρίση, ο καθένας βγάζει –καμιά φορά δια της αυτομάτου γραφής, βοηθούσης και της ηλικίας– το βαθύτερο είναι του και τις μύχιες σκέψεις του. Το «μαγαζί» του κυρίου Γιανναρά, η Καθημερινή και το Σκάϊ, καθημερινά επιμένει πως χρειάζονται «ριζικά μέτρα», όπως επέμενε και η μακαρίτισσα Ελενίτσα Βλάχου, πρώην ιδιοκτήτρια της Καθημερινής, από το 1965 και μετά, «για να αντιμετωπιστούν οι Λαμπράκισσες με τις μαύρες κάλτσες που παρασύρουν στον “κομμουνισμό” τους φαντάρους». Σε ένα ανάλογο κλίμα υστερικών κραυγών, αλά Γιανναρά, αναπτύχθηκε το δηλητηριώδες κλίμα, μέσα στο οποίο επεβλήθη η δικτατορία από «κάποιους εύτολμους και ολίγον ψυχοπαθείς» αξιωματικούς.
Σήμερα, δεν κινδυνεύουμε από στρατιωτική δικτατορία, αλλά από δικτατορία του ΔΝΤ, μαζί με κάποια κυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης, που, για να επιβάλει τα «απαραίτητα οικονομικά μέτρα», θα πάρει και κάποια εξίσου «απαραίτητα» μέτρα περιστολής των συνταγματικών ελευθεριών, απαγορεύοντας ή «αναστέλλοντας» τη λειτουργία κομμάτων, για να «προστατεύσουν το Σύνταγμα», όπως εξ άλλου πάντα έλεγαν οι δικτάτορες.
Και επειδή όντως κινδυνεύουμε από κάποια ανάλογη εξέλιξη πορείας προς «ισχυρή κυβέρνηση», είμαστε υποχρεωμένοι να παίρνουμε σοβαρότερα υπ’ όψη μας τα φληναφήματα του κυρίου Γιανναρά. Διότι δεν απηχούν μόνο τις δικές του, μύχιες, απόψεις, αλλά τις πολύ σοβαρότερες και επικινδυνότερες απόψεις των αφεντικών του. Και, απέναντι σε αυτές τις απόψεις, πρέπει να τοποθετηθούν και όσοι δεν καταλάβαιναν έως τώρα, ή απλώς παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, πού ακριβώς το πηγαίνει ο κ. καθηγητής.
Γιώργος Παλαιολόγος
- Το ρόλο του Συνταγματικού Δικαστηρίου τον αναλάμβαναν κάποτε, αυτόκλητοι, κάποιοι εύτολμοι ή ολίγον ψυχοπαθείς αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων -
Εδώ είμαστε κ. Γιανναρα!
Μετά την προβολή του κ. Βγενόπουλου ως πιθανού σωτήρα της χωράς, τον ανυπόκριτο θαυμασμό σας για το νεο-ωθομανικό όραμα του κ. Νταβουτογλου και την σαφέστατη επιθυμία σας να ενταχθεί η Ελλάδα στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας έχουμε τώρα την επίκληση σας για συνταγματική εκτροπή απευθύνοντας στην ουσία έκκληση σε οποίον είναι διαθέσιμος να το κάνει.
Τα λεγόμενα σας περί κυβέρνησης «προσωπικοτήτων» και Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης (γιατί άραγε Σ. Εθνοσυνελευση; Για κατάργηση των κομμάτων;)
είναι προσχηματικά.
Διαβάζοντας αυτά τα απαράδεκτα που γράφονται τον τελευταίο καιρό από ανθρώπους που διακατέχονται από τις ίδιες ιδεοληψίες με σας κ. Γιανναρα έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:
1. Πως μπορούν να νομιμοποιούνται κάποιοι σαν εσάς να ζητούν να ληφθούν μέτρα –διοικητικά και άλλα– περιορισμού της δράσης πολιτικών κομμάτων π.χ. του
ΚΚΕ, όταν οι ίδιοι προπαγανδίζετε ανοικτά συνταγματική εκτροπή με τον ένα η τον άλλο τρόπο.
2. Παρακολουθώντας τις λεκτικές ακροβασίες σας και τις ανακρίβειες σας όπως και τα προσφιλή σας σχήματα λόγου στα κείμενα σας –αναρίθμητα θύματα της ωμής βίας και των γκαγκστερικών εκβιασμών του ΠΑΜΕ», «μειρακιώδες νταϊλίκι του κ. Τσίπρα»– αναρωτιέμαι αν έχετε την παραμικρή ιδέα και γνώση της πραγματικής ζωής και της Ελληνικής κοινωνίας ή απλώς καταγράφεται τις φαντασιώσεις σας σε κάποιο γραφείο, δέσμιος όπως πολλοί άλλοι διανοούμενοι της λεξιλαγνείας σας και της πεποίθησης σας ότι είστε πιο έξυπνος από τον μέσο άνθρωπο, αγνοώντας ότι στην πολιτική, όπως άλλωστε και στη ζωή οι λύσεις είναι πολλές φορές απλές και δίνονται από ανθρώπους που διαθέτουν απλά τον κοινό νου.
Μ. Σπυρατος
Σχολίασε ο/η Μ.Σπυρατος | 11:16:43, Ιούλιος 12th, 2010 (http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_12/07/2010_1292156)
Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω με το άρθρο του κ. Γιανναρά. Διότι, πέρα από κάποιες κοινές αλήθειες με τις οποίες δεν μπορεί να διαφωνήσει κανένας (π.χ. κομματοκρατία), το συμπέρασμα είναι απολύτως ουτοπικό και ανεφάρμοστο, μια απλή άσκηση επί χάρτου. Ανεπαισθήτως, όμως, το κείμενο μας υποβάλλει, σε μικρές δόσεις (εθισμού;), και κάποιες πολύ επικίνδυνες απόψεις. Όπως το ότι θα πρέπει να ανασταλεί η λειτουργία κάποιων κομμάτων, η δράση των οποίων παραβιάζει, κατά τη γνώμη κάποιων, το Σύνταγμα. Αυτό είναι αδιανόητο, όσο και αν διαφωνεί κανείς με τον τρόπο δράσης τους. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι το πρώτο κόμμα που παραβιάζει ανοιχτά το Σύνταγμα, σήμερα, είναι το κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση, τόσο με τον τρόπο ψήφισης του Μνημονίου όσο και με τα προεδρικά διατάγματα που θα ακολουθήσουν. Και, εν πάσει περιπτώσει, η χώρα μας έχει πολλές τραυματικές εμπειρίες ώστε να μην επιτρέπεται ούτε σαν υπόθεση εργασίας να συζητιέται η πιθανότητα να αναλάβει ο στρατός την τήρηση του Συντάγματος, όπως υπαινίσσεται σε κάποια σημεία ο κ. Χ.Γ. Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι απολύτως απαξιωμένο και κατώτερο των περιστάσεων που απαιτεί η χώρα. Η λύση όμως δεν θα βρεί ούτε στη θεραπεία σοκ του Γ.Α.Π. (ο οποίος μας βλέπει σαν ασθενείς στην εντατική) ούτε σε "επιτυχημένους επιχειρηματίες", που θα μας σώσουν σαν από μηχανής θεοί. Οι μαθητευόμενοι μάγοι μόνο δεινά έχουν συσσωρεύσει στη χώρα. Δυστυχώς, ο δρόμος είναι πολύ πιο δύσκολος και μακρόσυρτος και δεν μπορεί να αποσκοπεί παρά στην κοινωνική και εθνική αφύπνιση του ελληνικού λαού. Αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση...
Σχολίασε ο/η Χ.Σ. | 11:06:03, Ιούλιος 12th, 2010
--
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου