Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010
Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Τρίτη 27 Ιουλίου 2010
Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010
Τρίτη 20 Ιουλίου 2010
Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010
Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010
20100707 Δεν θέλει πλέον τον Mπουργκάς - Aλεξανδρούπολη η Bουλγαρ
Δεν θέλει πλέον τον Mπουργκάς - Aλεξανδρούπολη η Bουλγαρία
Την πετρελαιοκηλίδα στον Κόλπο του Μεξικού επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ, για να επαναλάβει χθες ότι η χώρα του «δεν ενδιαφέρεται πλέον» για την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και ότι σκοπεύει να αποσυρθεί από τη συνεργασία με την Ελλάδα και τη Ρωσία, όταν ολοκληρωθεί μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων του έργου, στις αρχές του 2011.
Οι δηλώσεις έγιναν σε συνέντευξη του κ. Μπορίσοφ στους Financial Times, ενόψει της χθεσινής συνάντησης με Ρώσους αξιωματούχους για κοινά ενεργειακά προγράμματα, αλλά και την τιμή που πληρώνει η Βουλγαρία για την προμήθεια φυσικού αερίου από την Gazprom. Μετά τη συνάντηση με τον αντιπρόεδρο της ρωσικής κυβέρνησης, Βίκτορ Ζούμπκοφ, και τον αναπληρωτή διευθύνοντα σύμβουλο της Gaz-prom, Αλεξάντρ Μεντβέντεφ, ο κ. Μπορίσοφ δεσμεύθηκε να επισπεύσει τις διαδικασίες για τον αγωγό South Stream, ώστε να εξασφαλίσει φθηνότερο αέριο για τη χώρα του. Σύμφωνα με τον Βούλγαρο πρωθυπουργό, οι δύο χώρες χάραξαν «οδικό χάρτη» για την επίσπευση των εργασιών. «Δεν υπάρχει πλέον κανένα ανοιχτό θέμα και ο αγωγός θα είναι γεγονός το 2015», τόνισε. Οπως πρόσθεσε ο κ. Μπορίσοφ, προκαταρκτική μελέτη βιωσιμότητας και περιβαλλοντικών επιπτώσεων του αγωγού -τα πρώτα βήματα του οδικού χάρτη- θα υπογραφεί την ερχόμενη Πέμπτη στη Μόσχα. Για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, του οποίου η κατασκευή και λειτουργία αποσκοπούσε στην αποσυμφόρηση των Στενών του Βοσπόρου από τα δεξαμενόπλοια, ο κ. Μπορίσοφ υποστήριξε ότι «δεν θα απέφερε προμήθειες διαμετακόμισης άνω των 35 εκατ. ευρώ ετησίως, ενώ θα έθετε σε κίνδυνο την τουριστική βιομηχανία, που μας αποφέρει 10 δισ. ευρώ ετησίως». Εκτιμάται ότι η Βουλγαρία μπορεί να αποφύγει το πρόστιμο για την αποχώρηση από τη διαβαλκανική συνεργασία αν αποσυρθεί στη βάση αρνητικής αποτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_07/07/2010_407085
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
«Να κατεβάσουν τον στρατό» προτείνει ο Χ. Γιανναράς;
Δύο οι ευνοημένοι της Ιστορίας
Tου Χρηστου Γιανναρα
Ορος-προϋπόθεση της αντιπροσωπευτικής - κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι να υπάρχουν κόμματα. Ποιος θέτει τους όρους για να λειτουργήσει η δημοκρατία; Τους θέτει το σύνταγμα. Αρα το σύνταγμα, ως θεσμικό δεδομένο (γενεσιουργός της δημοκρατίας σύμβαση - συμφωνία - έκφραση του λαϊκού σώματος), είναι υπέρτερο των κομμάτων. Δεν προηγούνται τα κόμματα για να καθορίσουν την οργάνωση και λειτουργία της δημοκρατίας, προηγείται το σύνταγμα που επιβάλλει τους όρους ύπαρξης και λειτουργίας κομμάτων. Το σύνταγμα το συντάσσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση με εντολοδόχους του λαού εκλεγμένους γι’ αυτόν ειδικά τον σκοπό.
Στην Ελλάδα την αυτοπροστασία του το σύνταγμα (την επαγρύπνηση και τον έλεγχο για τη συνεπή τήρηση των διατάξεών του) την ταυτίζει με τον «πατριωτισμό των Ελλήνων», δεν την εμπιστεύεται στον «πατριωτισμό των κομμάτων» (που είναι σχήμα οξύμωρο, αφού τα κόμματα εκφράζουν συμφέροντα ταξικά, συντεχνιακά, επαγγελματικές επιδιώξεις εξουσίας). Αν ένα κόμμα παραβιάζει ή αθετεί αρχές ή διατάξεις του συντάγματος, το σύνταγμα επιτάσσει να αντιδράσει ο πατριωτισμός του λαού για να προστατεύσει τη δημοκρατία.
Να αντιδράσει πώς ο λαός; Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες προβλέπεται Συνταγματικό Δικαστήριο, στο οποίο μπορεί να προσφύγει ο κάθε πολίτης καταγγέλλοντας παραβιάσεις του συντάγματος από κάποιο κόμμα. Το Συνταγματικό Δικαστήριο προστατεύει το σύνταγμα από τις αυθαιρεσίες και την ιδιοτέλεια των κομμάτων είτε μετά από καταγγελία είτε και αυτεπαγγέλτως. Στην Ελλάδα αυτόν τον ρόλο του Συνταγματικού Δικαστηρίου τον αναλάμβαναν κάποτε, αυτόκλητοι, κάποιοι εύτολμοι ή ολίγον ψυχοπαθείς αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό και τα κόμματα φρόντισαν, ώστε «κατάλυση της δημοκρατίας» να θεωρείται (θεσμικά) η παραβίαση άρθρων του συντάγματος από οποιονδήποτε άλλον εκτός από τα κόμματα. Εχουν επιβάλει (θεσμικά) την ψευδαίσθηση ότι η δημοκρατία απειλείται μόνο από εξωκομματικούς παράγοντες, ποτέ από κόμμα ή κόμματα.
Το σύνταγμα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία προβλέπει και «φύλακες» της νομιμότητας, ένοπλους κοινωνικούς λειτουργούς (αστυνομία, στρατό) επιφορτισμένους επαγγελματικά με το χρέος να επιβάλλουν την τήρηση του συντάγματος και των νόμων. Για να αποφεύγεται η παράχρηση αυτού του λειτουργήματος (οι ιδιοτελείς εξουσιαστικές παρεκτροπές των ενόπλων κοινωνικών λειτουργών), το σύνταγμα απαιτεί τον απόλυτο έλεγχο των «φυλάκων» της νομιμότητας από την εκάστοτε εκλεγμένη (κομματική) κυβέρνηση.
Ετσι το τελικό (και πρακτικό) ερώτημα στο οποίο οδηγεί ο προβληματιμός για την προστασία του συντάγματος και της δημοκρατίας, είναι: Οταν οι κομματικοί άρχοντες καταλύουν τη συνταγματική νομιμότητα ή ανέχονται αδρανώς την κατάλυσή της, ποιος θα δώσει την εντολή στους ένοπλους φύλακες να την προστατεύσουν; Οταν κάποιο κόμμα ή κάποια κόμματα ή οι συνδικαλιστικές «ειδικές δυνάμεις» των κομματικών συμφερόντων παραβιάζουν απροσχημάτιστα το σύνταγμα και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις λειτουργίας της δημοκρατίας, ενώ η κυβέρνηση αντιτάσσει λαϊκίστικη ανοχή και μεγαθυμία, ποιος θα δώσει εντολή στην αστυνομια και στον στρατό να πατάξουν τους βασανιστές του λαϊκού σώματος; Είναι αυτονόητο να αυτοχειριάζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η ελευθερία μιας κοινωνίας πολιτών, για χάρη της εξουσιολαγνείας των κομματικών συντεχνιών;
Αν υπήρχε Συνταγματικό Δικαστήριο, τα αναρίθμητα θύματα της ωμής βίας και των γκανγκστερικών εκβιασμών του ΠΑΜΕ θα μπορούσαν να προσφύγουν ζητώντας δικαιοσύνη, λύτρωση από τους νόμους της ζούγκλας. Και αν πραγματικά ο θεσμός προστάτευε το σύνταγμα, θα επέβαλε αναστολή λειτουργίας, για μήνες ή για χρόνια, στην αδίστακτη αυτή συντεχνία συμφερόντων. Το ίδιο θα έκανε και όταν η γραφική θρησκοληψία της κυρίας Παπαρήγα ή το μειρακιώδες νταϊλίκι του κ. Τσίπρα ναρκισσεύονται ότι μπορούν να καταργούν «στους δρόμους» τους νόμους που ψηφίζει η δημοκρατία. Δεν απαγορεύει η δημοκρατία να υπάρχουν ακόμα και κόμματα που θέλουν την κατάργησή της. Αναστέλλει όμως τη λειτουργία τους, όταν προσπαθούν να επιβάλουν με τη βία στους πολλούς την προτίμηση των λίγων. Εξ ορισμού η δημοκρατία ταυτίζεται με την άμυνα της κοινωνίας απέναντι στον φασισμό.
Τα κόμματα αποφεύγουν τη σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου, γιατί χωρίς αυτό «έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι». Για τον ίδιο λόγο έχουν ευνουχίσει την αστυνομία και ούτε διανοούνται να προστατέψουν το σύνταγμα κατεβάζοντας στρατό απέναντι στον θρασύτατο φασισμό. Είναι συντεχνίες συμφερόντων τα κόμματα, πεδία διαπλοκής των οικονομικά ισχυρών με τους ψυχοπαθολογικά εξουσιολάγνους.
Τα κόμματα φτιάχνουν το σύνταγμα, με κάθε «αναθεώρηση» μετασχηματίζουν τα συντεχνιακά τους συμφέροντα σε συνταγματικές επιταγές. Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση μένει θολή ιστορική ανάμνηση, άσαρκη ιδέα, μακρινή, χαμένη σε βάθος χρόνου. Ρομαντικό παραμύθι η αδιαμεσολάβητη λαϊκή βούληση, το κράτος-του-δήμου, το σύνταγμα που θεσμοθετεί φραγμούς στην ιδιοτέλεια των κομμάτων, στα κοινωνικά εγκλήματα των κομμάτων.
Ολο και πιο ασφυκτικά αποκλείεται η δυνατότητα να εκφραστεί ενεργά η λαϊκή βούληση, η ανάγκη, η ελπίδα. Ακόμα και με τρία εκατομμύρια υπογραφές δεν έχει ο λαός το δικαίωμα να ζητήσει δημοψήφισμα. Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον εκλέγουν τα κόμματα, γυμνωμένον από κάθε αρμοδιότητα, να διακοσμεί την κομματική αυθαιρεσία. Κάθε κομματική κυβέρνηση εκλέγει δικό της πρόεδρο της Βουλής, δικούς της προέδρους των Ανώτατων Δικαστηρίων και αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων. Επιβάλλει δεκάδες χιλιάδες κομματικούς εγκαθέτους στον κρατικό μηχανισμό και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Τα κόμματα χειραγωγούν την τοπικκή αυτοδιοίκηση (με τον «Καλλικράτη» εξαλείφονται και οι ελάχιστες εξαιρέσεις). Δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια, γενικές συνελεύσεις πανεπιστημιακών Τμημάτων, επιστημονικών εταιρειών, συνδικαλιστικών σωματείων και ομοσπονδιών, όλες απαρέγκλιτα οι μορφές συλλογικότητας, συγκροτούνται από κομματικούς εκπροσώπους, αποβλέπουν κατά προτεραιότητα στην προώθηση των κομματικών συμφερόντων.
Μόνο στον τύπο της μεσαιωνικής «απόλυτης μοναρχίας» θα βρούμε το ιστορικό ανάλογο του καθεστώτος της κομματοκρατίας που δυναστεύει την Ελλάδα σήμερα – τέτοιαν απογύμνωση του λαού από πολιτικά δικαιώματα. Μας επιτρέπουν ακόμα την ψήφο, επειδή μπορούν άνετα να την υποκλέπτουν, να παραμυθιάζουν τους αφελείς και να μαγειρεύουν τους εκλογικούς νόμους. Και τώρα επιβάλλουν στην απεγνωσμένη φτωχολογιά και τον εξευτελισμό, τον πανικό της πείνας, για να πληρώσουν τα θύματα τις τερατώδεις σπατάλες τριάντα χρόνων κομματοκρατίας.
Στα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων, δύο μόνο άνθρωποι έχουν σήμερα το απίστευτο προνόμιο να μπορούν, ο καθένας από μόνος του, να αντιστρέψουν την πορεία του τόπου: να καταλύσουν την κομματοκρατία, να οδηγήσουν τη χώρα σε Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Ο πρωθυπουργός, συγκροτώντας κυβέρνηση προσωπικοτήτων. ΄Η ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παζαρεύοντας την παραίτησή του με τον ίδιο στόχο.
«Να κατεβάσουν τον στρατό» προτείνει ο Χ. Γιανναράς;
Συγγραφέας:
Γ. Παλαιολόγος
Το τελευταίο διάστημα διεξάγεται εντονη συζήτηση για το περιεχόμενο των απόψεων του Χ. Γιανναρά. Με αφορμή την τελευταία του επιφυλλίδα στην Καθημερινή (11/7/10) διεξάγεται μια ευρεία συζήτηση στο διαδίκτυο και εμείς λάβαμε και δημοσιεύουμε την επιστολή του συνεργάτη μας Γ. Παλαιολόγου, καθώς και δύο σχόλια από την ιστοσελίδα της Καθημερινής.
Πολλοί τονίζουν πως ο κ. Χ. Γιανναράς χρησιμοποιεί από καιρό στην αρθρογραφία του έναν τόνο ολίγο υστερικό και μεγαλομανή για να καταγράψει τις αμαρτίες και τα κακώς κείμενα της δημοκρατίας μας. Για όλα φταίνε οι Έλληνες, ο «ελλαδισμός», η «κομματοκρατία» και η «επαρχιωτίλα». Φυσική συνέπεια αυτών των εμμονών είναι τόσο η καταφυγή στον νεο-οθωμανισμό και τον Νταβούτογλου, μια και εμείς ως έθνος έχουμε εκμετρήσει το ζην, όσο και στον σωτήρα Βγενόπουλο (ή όποιον άλλον σφουγγοκωλάριο των πρεσβειών και του Πατριαρχείου), για να ξεπεράσουμε την «κομματοκρατία». Γι’ αυτό λοιπόν, στην τελευταία επιφυλλίδα του, στις 11/7/10, προχωράει και στα «πρακτικά μέτρα» για την αρχή εφαρμογής του κοσμοσωτήριου προγράμματός του.
Μια και, όπως μας λέει, δεν υπάρχει Συνταγματικό Δικαστήριο, «τον ρόλο του Συνταγματικού Δικαστηρίου τον αναλάμβαναν κάποτε, αυτόκλητοι, κάποιοι εύτολμοι ή ολίγον ψυχοπαθείς αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων». Και συνεχίζει προτείνοντας, ανάμεσα στα πρακτικά μέτρα που θα έπρεπε να ληφθούν, την απαγόρευση του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, «για μήνες ή για χρόνια»:
«Αν υπήρχε Συνταγματικό Δικαστήριο, τα αναρίθμητα θύματα της ωμής βίας και των γκανγκστερικών εκβιασμών του ΠΑΜΕ θα μπορούσαν να προσφύγουν ζητώντας δικαιοσύνη, λύτρωση από τους νόμους της ζούγκλας. Και αν πραγματικά ο θεσμός προστάτευε το σύνταγμα, θα επέβαλλε αναστολή λειτουργίας, για μήνες ή για χρόνια, στην αδίστακτη αυτή συντεχνία συμφερόντων. Το ίδιο θα έκανε και όταν η γραφική θρησκοληψία της κυρίας Παπαρήγα ή το μειρακιώδες νταϊλίκι του κ. Τσίπρα ναρκισσεύονται ότι μπορούν να καταργούν “στους δρόμους” τους νόμους που ψηφίζει η δημοκρατία.»
Σκεφτείτε τι θα πρότεινε αν στην Ελλάδα, σήμερα, είχαμε βίαιες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις τύπου Δεκεμβρίου του 2008: «γύψο» για δεκαετίες, μέχρις ότου «εκπαιδευτούμε» κατάλληλα. Και για να μην έχουμε καμία αμφιβολία πού το πάει, συνεχίζει πως χρειάζεται «να κατέβει ο στρατός»:
«Τα κόμματα αποφεύγουν τη σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου, γιατί χωρίς αυτό “έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι”. Για τον ίδιο λόγο έχουν ευνουχίσει την αστυνομία και ούτε διανοούνται να προστατέψουν το σύνταγμα κατεβάζοντας στρατό απέναντι στον θρασύτατο φασισμό».
Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Και μέσα στην κρίση, ο καθένας βγάζει –καμιά φορά δια της αυτομάτου γραφής, βοηθούσης και της ηλικίας– το βαθύτερο είναι του και τις μύχιες σκέψεις του. Το «μαγαζί» του κυρίου Γιανναρά, η Καθημερινή και το Σκάϊ, καθημερινά επιμένει πως χρειάζονται «ριζικά μέτρα», όπως επέμενε και η μακαρίτισσα Ελενίτσα Βλάχου, πρώην ιδιοκτήτρια της Καθημερινής, από το 1965 και μετά, «για να αντιμετωπιστούν οι Λαμπράκισσες με τις μαύρες κάλτσες που παρασύρουν στον “κομμουνισμό” τους φαντάρους». Σε ένα ανάλογο κλίμα υστερικών κραυγών, αλά Γιανναρά, αναπτύχθηκε το δηλητηριώδες κλίμα, μέσα στο οποίο επεβλήθη η δικτατορία από «κάποιους εύτολμους και ολίγον ψυχοπαθείς» αξιωματικούς.
Σήμερα, δεν κινδυνεύουμε από στρατιωτική δικτατορία, αλλά από δικτατορία του ΔΝΤ, μαζί με κάποια κυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης, που, για να επιβάλει τα «απαραίτητα οικονομικά μέτρα», θα πάρει και κάποια εξίσου «απαραίτητα» μέτρα περιστολής των συνταγματικών ελευθεριών, απαγορεύοντας ή «αναστέλλοντας» τη λειτουργία κομμάτων, για να «προστατεύσουν το Σύνταγμα», όπως εξ άλλου πάντα έλεγαν οι δικτάτορες.
Και επειδή όντως κινδυνεύουμε από κάποια ανάλογη εξέλιξη πορείας προς «ισχυρή κυβέρνηση», είμαστε υποχρεωμένοι να παίρνουμε σοβαρότερα υπ’ όψη μας τα φληναφήματα του κυρίου Γιανναρά. Διότι δεν απηχούν μόνο τις δικές του, μύχιες, απόψεις, αλλά τις πολύ σοβαρότερες και επικινδυνότερες απόψεις των αφεντικών του. Και, απέναντι σε αυτές τις απόψεις, πρέπει να τοποθετηθούν και όσοι δεν καταλάβαιναν έως τώρα, ή απλώς παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, πού ακριβώς το πηγαίνει ο κ. καθηγητής.
Γιώργος Παλαιολόγος
Σχόλια από την ιστοσελίδα της Καθημερινής
- Το ρόλο του Συνταγματικού Δικαστηρίου τον αναλάμβαναν κάποτε, αυτόκλητοι, κάποιοι εύτολμοι ή ολίγον ψυχοπαθείς αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων -
Εδώ είμαστε κ. Γιανναρα!
Μετά την προβολή του κ. Βγενόπουλου ως πιθανού σωτήρα της χωράς, τον ανυπόκριτο θαυμασμό σας για το νεο-ωθομανικό όραμα του κ. Νταβουτογλου και την σαφέστατη επιθυμία σας να ενταχθεί η Ελλάδα στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας έχουμε τώρα την επίκληση σας για συνταγματική εκτροπή απευθύνοντας στην ουσία έκκληση σε οποίον είναι διαθέσιμος να το κάνει.
Τα λεγόμενα σας περί κυβέρνησης «προσωπικοτήτων» και Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης (γιατί άραγε Σ. Εθνοσυνελευση; Για κατάργηση των κομμάτων;)
είναι προσχηματικά.
Διαβάζοντας αυτά τα απαράδεκτα που γράφονται τον τελευταίο καιρό από ανθρώπους που διακατέχονται από τις ίδιες ιδεοληψίες με σας κ. Γιανναρα έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:
1. Πως μπορούν να νομιμοποιούνται κάποιοι σαν εσάς να ζητούν να ληφθούν μέτρα –διοικητικά και άλλα– περιορισμού της δράσης πολιτικών κομμάτων π.χ. του
ΚΚΕ, όταν οι ίδιοι προπαγανδίζετε ανοικτά συνταγματική εκτροπή με τον ένα η τον άλλο τρόπο.
2. Παρακολουθώντας τις λεκτικές ακροβασίες σας και τις ανακρίβειες σας όπως και τα προσφιλή σας σχήματα λόγου στα κείμενα σας –αναρίθμητα θύματα της ωμής βίας και των γκαγκστερικών εκβιασμών του ΠΑΜΕ», «μειρακιώδες νταϊλίκι του κ. Τσίπρα»– αναρωτιέμαι αν έχετε την παραμικρή ιδέα και γνώση της πραγματικής ζωής και της Ελληνικής κοινωνίας ή απλώς καταγράφεται τις φαντασιώσεις σας σε κάποιο γραφείο, δέσμιος όπως πολλοί άλλοι διανοούμενοι της λεξιλαγνείας σας και της πεποίθησης σας ότι είστε πιο έξυπνος από τον μέσο άνθρωπο, αγνοώντας ότι στην πολιτική, όπως άλλωστε και στη ζωή οι λύσεις είναι πολλές φορές απλές και δίνονται από ανθρώπους που διαθέτουν απλά τον κοινό νου.
Μ. Σπυρατος
Σχολίασε ο/η Μ.Σπυρατος | 11:16:43, Ιούλιος 12th, 2010 (http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_12/07/2010_1292156)
Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω με το άρθρο του κ. Γιανναρά. Διότι, πέρα από κάποιες κοινές αλήθειες με τις οποίες δεν μπορεί να διαφωνήσει κανένας (π.χ. κομματοκρατία), το συμπέρασμα είναι απολύτως ουτοπικό και ανεφάρμοστο, μια απλή άσκηση επί χάρτου. Ανεπαισθήτως, όμως, το κείμενο μας υποβάλλει, σε μικρές δόσεις (εθισμού;), και κάποιες πολύ επικίνδυνες απόψεις. Όπως το ότι θα πρέπει να ανασταλεί η λειτουργία κάποιων κομμάτων, η δράση των οποίων παραβιάζει, κατά τη γνώμη κάποιων, το Σύνταγμα. Αυτό είναι αδιανόητο, όσο και αν διαφωνεί κανείς με τον τρόπο δράσης τους. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι το πρώτο κόμμα που παραβιάζει ανοιχτά το Σύνταγμα, σήμερα, είναι το κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση, τόσο με τον τρόπο ψήφισης του Μνημονίου όσο και με τα προεδρικά διατάγματα που θα ακολουθήσουν. Και, εν πάσει περιπτώσει, η χώρα μας έχει πολλές τραυματικές εμπειρίες ώστε να μην επιτρέπεται ούτε σαν υπόθεση εργασίας να συζητιέται η πιθανότητα να αναλάβει ο στρατός την τήρηση του Συντάγματος, όπως υπαινίσσεται σε κάποια σημεία ο κ. Χ.Γ. Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι απολύτως απαξιωμένο και κατώτερο των περιστάσεων που απαιτεί η χώρα. Η λύση όμως δεν θα βρεί ούτε στη θεραπεία σοκ του Γ.Α.Π. (ο οποίος μας βλέπει σαν ασθενείς στην εντατική) ούτε σε "επιτυχημένους επιχειρηματίες", που θα μας σώσουν σαν από μηχανής θεοί. Οι μαθητευόμενοι μάγοι μόνο δεινά έχουν συσσωρεύσει στη χώρα. Δυστυχώς, ο δρόμος είναι πολύ πιο δύσκολος και μακρόσυρτος και δεν μπορεί να αποσκοπεί παρά στην κοινωνική και εθνική αφύπνιση του ελληνικού λαού. Αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση...
Σχολίασε ο/η Χ.Σ. | 11:06:03, Ιούλιος 12th, 2010
--Κυριακή 11 Ιουλίου 2010
Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010
Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010
Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Fw: AYTH EINAI H ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΛΛΗΝΩΓΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ - ΧΙΛΙΑ Μ
|
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
"Ο "Σπύρος" & ΣΙΑ!"
"Δεν γνωρίζω τον συντάκτη - συγγραφέα, μα ΑΞΙΟΣ!
Και μεις μπορούμε να συνεχίσουμε να ψάχνουμε τι και ποιός φταίει και πως φθάσαμε ως εδώ.
Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να.... σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του '"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ' τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. 'Αυτοεξορισμένος' κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια 'δεξιές' εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν 'εξορία'. όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα 'αλλαγή'. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να 'σηκώσει' το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν 'ενεργός' πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που 'κατέβαινε' στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι.
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε 'αβέρτα' δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . . και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν 'καμένες' επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά."
The comments and views in this message are personal, and are not necessarily formally those of PANELLINIA BANK. To the extent permitted by applicable law there is no warranty, representation or condition of any kind, either expressed or implied, including but not limited to conditions or other terms of merchantability and/or fitness for a particular purpose. The user assumes the entire risk as to the accuracy and the use of this document.
The information contained in this message is confidential and is intended for the sole use of the intended recipient. If you are not the intended recipient, be aware that the disclosure, reproduction, distribution and any other use of the content of this message is prohibited. Also, you are kindly requested to forward this message to the following email address infosec@paneliniabank.gr, following which you should delete it from your system.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
