Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
After more than 50 years covering the White House
After more than 50 years covering the White House, journalist Helen Thomas announced Monday that she is retiring immediately from Hearst Newspapers, amid controversy over remarks she recently made about Israel.
Hearst News Service broke the news Monday, noting that Thomas' "decision came after her controversial comments about Israel and the Palestinians were captured on videotape and widely disseminated on the Internet."
Since moving from reporter to columnist, Thomas has made her views on Israel and other hot-button issues known. But her recent call for Israel to "get the hell out of Palestine" and have its citizens return to Germany or Poland drew harsh rebukes from political leaders on the left and right. Despite an apology from Thomas, the controversy only grew. Thomas' speakers agency dropped her as a client and a high school canceled her upcoming appearance at graduation. Press Secretary Robert Gibbs said Monday that the comments were "offensive and reprehensible."
The board of the White House Correspondents Association also weighed in on Monday, calling Thomas' comments "indefensible" and "especially unfortunate in light of her role as a trailblazer on the White House beat."
Thomas has had one of the most distinguished journalism careers over the past half-century in Washington.
She started out with UPI in 1943, and began covering the White House toward the end of the Eisenhower administration. The White House was where she really made her name. Since the late 1950s, Thomas has grilled every sitting president, earning a reputation as a reporter willing to ask tough questions regardless of who's in power.
ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ? Η ΕΚΔΙΑΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ .ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ.
Γιατί δεν κινδυνεύουν οι τραπεζικές καταθέσεις
Tuesday, 08 June 2010 00:16
Όπως λένε στο «Β» έμπειρα τραπεζικά στελέχη, οι καταθέτες δεν έχουν άδικο να ανησυχούν για την ευρωστία των ελληνικών τραπεζών, ή για τις επιπτώσεις μιας άτακτης χρεοκοπίας της χώρας. Όμως, τα ίδια στελέχη επισημαίνουν ένα φαινόμενο παράδοξο σε πρώτη ανάγνωση: η ίδια η αδυναμία των ελληνικών τραπεζών και της ελληνικής οικονομίας αποτελούν σήμερα την καλύτερη… εγγύηση για τις τραπεζικές καταθέσεις στην Ελλάδα!
Εξηγώντας αυτό το παράδοξο, τα ίδια στελέχη σημειώνουν τα εξής:
n Το σχεδόν χρεοκοπημένο ελληνικό Δημόσιο έχει σήμερα σε ισχύ τις καλύτερες εγγυήσεις τραπεζικών καταθέσεων της Ευρώπης: εγγυάται 100.000 ευρώ για κάθε καταθέτη σε κάθε τράπεζα και μάλιστα αυτή η εγγύηση καλύπτει όχι μόνο τα φυσικά πρόσωπα, όπως συμβαίνει σε όλες τις άλλες χώρες, αλλά και τα νομικά πρόσωπα. Πρακτικά, δηλαδή, το Δημόσιο εγγυάται τις καταθέσεις της συντριπτικής πλειονότητας των καταθετών!
n Η εγγύηση αυτή από πλευράς Δημοσίου προσφέρεται, σε περίπτωση κατάρρευσης μιας τράπεζας, από το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων. Στα τέλη του 2009, το ΤΕΚ είχε πόρους της τάξεως των 1,25 δις. ευρώ. Προφανές είναι, ότι ακόμη και μια μικρομεσαία τράπεζα αν κατέρρεε σήμερα, το ΤΕΚ θα δυσκολευόταν να καλύψει τους καταθέτες της. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η εγγύηση καταθέσεων από το ΤΕΚ είναι ένα από τα καλύτερα… σύντομα ανέκδοτα της κρίσης: το βάρος της εγγύησης αναπόφευκτα, ακόμη και σε ένα… μικροεπεισόδιο τραπεζικής κατάρρευσης, θα έπεφτε στο ακέραιο στο Δημόσιο, το οποίο με τη σειρά του σήμερα καλύπτει τις δικές του βασικές υποχρεώσεις με το διεθνές δάνειο των 100 δις. ευρώ (συνολικά 110 δις. ευρώ, αλλά τα 10 δις. προορίζονται για τις ανάγκες κεφαλαίων των τραπεζών).
n Αυτές οι διαπιστώσεις θα έκαναν έναν καταθέτη να… στριφογυρίζει τις νύχτες ανήσυχος στο κρεβάτι του, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν την καλύτερη… εξασφάλιση των καταθέσεων! Γιατί, πολύ απλά, στις σημερινές συνθήκες ακόμη και η κατάρρευση μιας μικρομεσαίας τράπεζας θα οδηγούσε σε χρεοκοπία το ίδιο το Δημόσιο και αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγούσε σε αφερεγγυότητα το σύνολο του τραπεζικού συστήματος της χώρας, θέτοντας σε κίνηση ένα επικίνδυνο ντόμινο για το ήδη εξασθενημένο τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης, που με τη σειρά του εξαρτάται για χρηματοδότηση σε έκτακτες περιπτώσεις από τα ήδη υπερχρεωμένα κράτη της Ευρωζώνης!
n Με αυτά τα δεδομένα, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η ΕΚΤ έχει ξεπεράσει κάθε κανόνα της συντηρητικής γερμανικής τραπεζικής σχολής και στην πράξη δανείζει καθημερινά τις ελληνικές τράπεζες όσα ζητούν, αδιαφορώντας παντελώς για την ποιότητα των εγγυήσεων που προσκομίζουν. Τον Απρίλιο, οι χρηματοδοτήσεις της ΕΚΤ στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα είχαν ξεπεράσει τα 84 δις. ευρώ και με αυτούς τους ρυθμούς σύντομα θα αντιστοιχούν στο 50% των καταθέσεων! Επιπλέον, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα προσφέρει στις τράπεζες άλλα 10 δις. ευρώ κεφαλαίων αν τα χρειασθούν, ενώ η κυβέρνηση δεσμεύθηκε ήδη να προσφέρει άλλα 15 δις. ευρώ σε εγγυήσεις δανεισμού των τραπεζών.
Είναι προφανές -και αποδεικνύεται από τις πρωτοφανείς παρεμβάσεις της ΕΚΤ και της ελληνικής κυβέρνησης- ότι όλο το… σύμπαν συνωμοτεί για να αποφευχθεί η αποσταθεροποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, που με τις σημερινές συνθήκες αδυναμίας των ευρωπαϊκών τραπεζών θα άναβε ένα επικίνδυνο φυτίλι πρωτοφανούς μεταπολεμικά αποσταθεροποίησης στο οικονομικό σύστημα της Ευρωζώνης.
Αυτή η αδυναμία του τραπεζικού συστήματος να δεχθεί σοβαρές νέες ζημιές αποτελεί και την καλύτερη εγγύηση για τους καταθέτες των ελληνικών τραπεζών: μέχρι να είναι σε θέση οι ευρωπαϊκές τράπεζες να απορροφήσουν ζημιές από μια χρεοκοπία της Ελλάδας ή/και των ελληνικών τραπεζών, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα δίνουν γη και ύδωρ για να αποτρέψουν τα χειρότερα σενάρια.
Συνεπώς, η περίοδος αυτή προσφέρεται, σύμφωνα με τα τραπεζικά στελέχη που ανέπτυξαν στο “B” την παρούσα ελαφρώς αιρετική, αλλά αρκετά λογική θεωρία, όχι για απόσυρση καταθέσεων, αλλά για «ψώνια» επιτοκίων στις ελληνικές τράπεζες. Τον Απρίλιο, η μέση απόδοση των νέων προθεσμιακών καταθέσεων έφθασε και πάλι το 3% και σήμερα είναι πολύ υψηλότερη. Όσο υπάρχουν εγγυήσεις μη χρεοκοπίας της χώρας, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για τους καταθέτες, να «κλείνουν» ανά τρίμηνο τα χρήματά τους με τις καλύτερες αποδόσεις που θα τους προσφερθούν…
Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
v4.ethnos.gr - Αντιρωσισμός μέχρι θανάτου - αποψεις , αρθρογραφoi , δελαστικ
v4.ethnos.gr - Αντιρωσισμός μέχρι θανάτου - αποψεις , αρθρογραφoi , δελαστικ
Η ανθρώπινη πλευρά της αεροπορικής τραγωδίας που στοίχισε τη ζωή του προέδρου της Πολωνίας Λεχ Κατσίνσκι και 96 ακόμη συνεπιβατών του, μεταξύ των οποίων και δεκάδων στελεχών του πολωνικού κράτους, δεν επιδέχεται πολλαπλότητα συναισθημάτων. Μόνο θλίψη προκαλεί ο θάνατος τόσων ανθρώπων. Επ’ αυτού δεν έχει να πει τίποτα κανείς. Τίποτα περισσότερο να προσθέσει. Αντιθέτως, ενδιαφέρον παρουσιάζει τόσο το πολιτικό υπόβαθρο αυτού του δυστυχήματος όσο και η απέραντη πολιτική υποκρισία που περιέβαλε την απώλεια του Λεχ Κατσίνσκι. Οσο και αν είναι επώδυνο και άχαρο να γράφει κανείς για αυτές τις πτυχές τέτοιες ώρες, είναι ταυτόχρονα πολιτικά αναγκαίο.
Κατά έναν στρεβλό τρόπο, ο Λεχ Κατσίνσκι, ηγετική φυσιογνωμία του ακραία δεξιού και βαθύτατα συντηρητικού Κόμματος του Νόμου και της Δικαιοσύνης, πέθανε εξαιτίας των ιδεολογικών και πολιτικών εμμονών του.
Ο Κατσίνσκι μισούσε σε βαθμό παράνοιας τη Ρωσία και τη Γερμανία. Μισούσε επίσης τον πρωθυπουργό της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος είναι επίσης δεξιός, αλλά από μετριοπαθέστερο κόμμα. Τον θεωρούσε περίπου... «προδότη» των πολωνικών συμφερόντων. Γεγονός συνηθισμένο για τον χαρακτήρα του Λεχ Κατσίνσκι, ο οποίος υπήρξε από τον Δεκέμβριο του 1989 ως το 1992 κύριος σύμβουλος του τότε Πολωνού προέδρου Λεχ Βαλέσα σε ζητήματα ασφάλειας, για να καταλήξει τον Νοέμβριο του 2009 να κατηγορήσει ο Κατσίνσκι μέχρι και τον Βαλέσα ότι ήταν... «πράκτορας της Ασφάλειας επί κομμουνιστικού καθεστώτος»! Ούτε ο επίσης δεξιός πρωθυπουργός Γιέρζι Μπούζεκ άντεξε επί πολύ τον Κατσίνσκι, τον οποίον είχε κάνει υπουργό Δικαιοσύνης τον Ιούνιο του 2000. Τον απέλυσε τον Ιούνιο του 2001.
Το μοιραίο ταξίδι του Σαββάτου ήταν ένα πολιτικό ταξίδι πρόκλησης προς τον Πολωνό πρωθυπουργό Τουσκ και τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Τρεις μόλις ημέρες νωρίτερα, την περασμένη Τετάρτη, ο Πούτιν με τον Τουσκ είχαν πραγματοποιήσει στο Κατίν μια ιστορική τελετή συμφιλίωσης Ρωσίας και Πολωνίας, με τον Ρώσο πρωθυπουργό να αναγνωρίζει επίσημα τη σφαγή χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών από τους Σοβιετικούς το 1940 και να τους χαρακτηρίζει «θύματα της σταλινικής τρομοκρατίας».
Ο Λεχ Κατσίνσκι όμως έγινε έξω φρενών επειδή ο Πούτιν δεν κάλεσε τον ίδιο, αλλά τον ενδοδεξιό πολιτικό του αντίπαλο, τον Τουσκ. Ετσι ο Κατσίνσκι αποφάσισε να μαζέψει τους ακροδεξιούς πολιτικούς του φίλους και συμμάχους και να πάει τρεις μέρες αργότερα ο ίδιος στο Κατίν, ώστε χωρίς την παρουσία Ρώσων επισήμων να τιμήσει τους νεκρούς όπως ο ίδιος ήθελε! Με τις προεδρικές εκλογές επικείμενες, ο Λεχ Κατσίνσκι εκτιμούσε ότι αυτή η «λεβέντικη» πρόκληση προς τους Ρώσους επί ρωσικού εδάφους θα ανέβαζε στα ύψη τις μετοχές του στο ούτως ή άλλως πολύ δεξιό πολωνικό εκλογικό σώμα.
Υπ’ αυτό το πολιτικό κλίμα ξεκίνησε το μοιραίο ταξίδι. Οταν ο πύργος ελέγχου του μικρού ρωσικού αεροδρομίου του Σμολένσκ ανέφερε ότι οι συνθήκες ήταν εντελώς ακατάλληλες για προσγείωση και συνέστησε προσγείωση στη Μόσχα ή στο Μινσκ της Λευκορωσίας, ο υστερικά αντιρώσος Κατσίνσκι ήταν βέβαιος ότι πρόκειται για... ψέμα του Κρεμλίνου, με σκοπό να τον ταπεινώσει σε αυτό το ιστορικό του ταξίδι!
«Στην Πολωνία υπήρχε φημολογία ότι ο πρόεδρος Κατσίνσκι ήταν τόσο αποφασισμένος να μην πατήσει ποτέ το πόδι του στη Μόσχα πριν αποσπάσει απολογία από τον Πούτιν (για τη σφαγή στο Κατίν), ώστε μπορεί να παρενέβη προσωπικά και να διέταξε τον 36χρονο πιλότο του αεροσκάφους Τουπόλεφ να μην παρεκκλίνει προς τη ρωσική πρωτεύουσα, αλλά να προσγειωθεί στο Σμολένσκ, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας ότι η ομίχλη έκανε πάρα πολύ επικίνδυνες τις συνθήκες για να επιχειρηθεί προσγείωση» έγραψε προχθές η βρετανική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ».
Δεν επέζησε βεβαίως κανένας από τους επιβαίνοντες για να επιβεβαιώσει αν όντως τα πράγματα έγιναν έτσι. Το γεγονός όμως ότι ο πιλότος επεδίωξε λυσσωδώς να προσγειωθεί, κάνοντας τέσσερις συνολικά αποτυχημένες προσπάθειες παρά τις διαρκείς παροτρύνσεις των Ρώσων ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, καθιστά ισχυρότατες τις υποψίες ότι πραγματικά υπήρξε πολιτική πίεση πάνω στον πιλότο. Πόσω μάλλον που ο Λεχ Κατσίνσκι... το είχε ξανακάνει στο παρελθόν!
ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ
Το 2008 τον έσωσε η... ανυπακοή!
Η άρνηση του πιλότου είχε πιθανόν σώσει τη ζωή του Λεχ Κατσίνσκι προ διετίας, σε ανάλογο περιστατικό. Τον Αύγουστο του 2008, ενώ μαινόταν ο πόλεμος Ρωσίας - Γεωργίας, ο υστερικά αντιρώσος Κατσίνσκι μπήκε στο αεροπλάνο και κατευθύνθηκε προς τη Γεωργία. Οπως υπενθυμίζει ο πολωνικός Τύπος, προέβη στην πρωτοφανή ενέργεια να μπει στην καμπίνα του πιλότου και να τον διατάξει (!) να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Τιφλίδας εν μέσω ρωσικών πυρών, προκειμένου να συμπαρασταθεί στον ακροδεξιό ομοϊδεάτη του και εξίσου αντιρώσο Γεωργιανό πρόεδρο Μιχαήλ Σαακασβίλι και να δείξει ότι δεν φοβάται τους Ρώσους! Τότε όμως ο πιλότος αρνήθηκε να υπακούσει και έτσι ο κόσμος γλίτωσε την κατάρριψη του Πολωνού προέδρου από ρωσικά πυρά!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
